Uitgegeven bij Davidsfonds-Infodok
Thema: adolescentie, seksualiteit, opgesloten zitten, willen uitbreken, familie, dementie, verliefdheid.
Omslagillustratie: Echo (ontwerp)
Doelgroep: 14+
ISBN 90-5908-116-1
105 pagina’s

Dit boek won de Prijs Knokke-Heist Beste Jeugdboek 2004, werd door de uitgeverij Carlsen  vertaald naar het Duits onder de titel Wir retten Leben sagt mein Vater. Die vertaling (door Andrea Kluitmann) won in 2007 de prestigieuze Duetscher Jugendliteraturpreis.

Andrea Kluitmann en Do Van Ranst op de uitreiking van de Duetscher Jugendliteraturpreis 2007

Verder werd ‘Mijn vader zegt dat wij levens redden’ genomineerd voor de Kleine Cervantesprijs en de Kinder- en jeugdjuryprijs 2005.
Het boek wordt in 2009 verfilmd door het Nederlandse filmproductiehuis REVOLVER in een regie van Tamar Van den Dop (Lot, Licht).

Uit de juryverslagen:

• 'Bijzonder boek. Een boek dat treft. Het vertelt jongeren veel over henzelf en over hun wereld.'
• 'Verhaal met literaire zeggingskracht en sfeer.'
• 'Zeer origineel!'
• 'Intrigerend en beeldend. Lijkt wel een filmscript.'
• 'Grillig, persoonlijk, gevoelig. Merkwaardige mix van absurdisme en tragiek.'
• 'Levende, kleurrijke personages die je meteen voor je ziet.'
• 'Invloed van scenarioschrijven is heel duidelijk in de scherpe en snelle dialogen, in de soberheid waarmee de omgeving beschreven wordt.'
• 'Vaak verrast de schrijver door een precies woord of een veelzeggende wending.'
• 'Mooi is het verkennen van seksualiteit tussen de twee vriendinnen.'

Vijftien is ze. Ze woont met haar ouders en grootmoeder langs een desolate weg die doodloopt op een niet afgewerkte brug. De bocht waar hun huis staat is zo scherp dat er regelmatig auto’s naar binnen knallen. Maar die onverwachte bezoekers maken haar niet minder eenzaam. Of niet minder onzeker. Want vragen heeft ze genoeg. Wat gebeurt er ’s avonds bij de brug? Hoe zit het met haar verwarde, sensuele relatie met Sue? Is haar stille oma de echte oorzaak van de oorverdovende ruzies tussen haar vader en moeder? Het liefst van al droomt ze weg in haar eigen fantasiewereld…

Fragment:

Mijn vader zegt dat wij levens redden.
Hij zegt dat, als wij hier niet woonden, al heel wat mensen zomaar die brug zouden zijn opgereden. Ik snap wat mijn vader bedoelt. Nu rammen ze eerst ons huis en zijn ze gewond, maar niet dood.

…

Soms beeld ik me in hoe een auto onze gevel ramt en dat de chauffeur een jongen is van een jaar of zeventien. Achttien of negentien mag ook, want ik ben zelf vijftien. Dan beeld ik me in dat hij heel erg bloedt uit zijn voorhoofd, net boven zijn wenkbrauw. Mijn vader heeft hem uit de auto gesleept en op de bank gelegd. Ik heb in de keuken een vaatdoek natgemaakt en dep zijn wond. De jongen komt stilaan bij zijn positieven en glimlacht naar me. Mijn vader heeft de dokter laten komen omdat de diepe snee in zijn voorhoofd genaaid moet worden. De jongen blijft weken op onze bank liggen om bij te komen. De snee net boven zijn wenkbrauw blijft waarschijnljk een litteken, maar dat geeft niet omdat ik zeg dat ik dat wel sexy vind, zo'n litteken net boven je wenkbrauw. De jongen heet Benjamin, Bernie of Brad omdat ik namen met een b de mooiste vind.