Mijn bed is een boot
Uitgegeven bij Altiora-Averbode
Thema: afscheid nemen, rouwen, fantasie
Omslagillustratie: Leo Timmers
Doelgroep: 9+
ISBN 90-317-1761-4
88 pagina’s

Tijs en zijn mama maken een ingebeelde reis. Een reis naar vroeger toen Tijs' vader nog leefde. Maar mama is niet blij met de reis. Ze wil in haar nieuwe huis met haar nieuwe vriend blijven en wachten op de baby. Maar Tijs dwingt haar toch mee te gaan. Het wordt een onvergetelijke tocht tussen lakens en woorden die eindelijk uitgesproken worden.
Mijn bed is een boot gaat ook over thuiskomen en vroeger af en toe vergeten...  
 

Fragment:

‘Goed, wat zal ik vertellen?’ vraagt mama.
Ik zeg niks. Ik doe alsof ik nadenk, met rimpels in mijn voorhoofd. Maar ik weet allang wat ik wil dat ze vertelt.
Mama gaat nerveus verzitten. Ik zie haar een snelle blik op mijn wekkerradio werpen.
‘Ga maar naar beneden’, zeg ik. ‘Straks komt Wim.’ En ik draai me op mijn zij, trek het laken tot over mijn oor.
‘Nee…’
‘Je hebt toch weer geen tijd!’ snauw ik.
‘Weer geen tijd, weer geen tijd. Ik heb de laatste dagen hopen werk gehad. De babykamer moest klaar! Als je dat bedoelt.’
‘Juist, de babykamer’, mompel ik.
‘We konden het samen doen als je dat wilde. Ik heb het je de hele vakantie voorgesteld. Maar nee, je sloot je hier liever op. En nu heb ik het in zeven haasten samen met Wim en soms helemaal alleen kunnen doen. De baby kan nu elk moment…’
‘Zwijg over die stomme baby’, zeg ik.
Alleen ‘zwijg’ heeft ze gehoord. De rest fluisterde ik met mijn hoofd onder het laken. Het is de eerste keer dat ik het woord uitspreek. Het laat een vreemde smaak na.
‘Tijs’, hoor ik haar zeggen. Ze huilt. Ze raakt mijn schouder aan.
Misschien heeft ze het toch helemaal gehoord.
‘Laat me met rust.’
Ze laat mijn schouder los.
‘We moeten praten.’
‘We zijn aan het praten.’
‘Nee, dat doen we niet!’ Ze roept en trekt mijn laken naar beneden. ‘Hoe kan ik nou met je praten als ik niet naar je kan kijken?’
‘Je kijkt al meer dan een jaar niet meer naar me om!’ Ik trek het laken weer over mijn hoofd.
Zepos komt me kopjes geven. Hij weet zich geen raad met zoveel woede.
Mama zwijgt. Ik denk dat ze zelfs haar adem inhoudt. Hopelijk niet te lang. Zou de baby zoiets voelen?
Ik hoor mijn hart in mijn kussen kloppen.