Uitgegeven bij Altiora-Averbode
Thema: theater, plankenkoorts, zoenen op het podium, vriendschap, ontluikende verliefdheid
Omslagillustratie: Leo Timmers
Doelgroep: 10+
ISBN
62 pagina’s

Zeven zinnen en een zoen werd door de Duitse uitgeverij Oetinger vertaald. Daar heet het ‘Sieben Sätze und ein Kuss’! zie www.oetinger.de

In dit verhaal gaat Dina voor het eerst toneel spelen. Het gemeentebestuuren de plaatselijke toneelvereniging organiseert een toneelproductie omdat de gemeente jarig is. Natuurlijk hoopt Dina op de hoofdrol. Hoe kan het anders met een zus die al bij het grote toneel is, waar ze erg naar opkijkt en veel van kan leren? Bovendien speelt het stuk zich af in de straat waar Dina woont en toevallig is zij 12. Precies de leeftijd van het hoofdrolmeisje... of is het allemaal iéts minder makkelijk? Zeven zinnen en een zoen leert je dat het beste niet altijd voor jou is weggelegd. Maar... misschien wel een zoen (of zeven!)

Fragment:

Zou hij het ook weten?
Ik fiets langzaam naar school. Langzamer is onmogelijk. Zou hij het ook weten? Gaat het alsmaar door mijn hoofd. Hij heeft misschien het stuk nog niet gelezen. Kan ik het hem vragen? Zeg, weet je al dat we elkaar kussen?
Kussen.
Kussen.
Kussen… wat is kussen? Goed kussen?
Je kust je vader en je moeder voor je gaat slapen. Je oma als je zakgeld krijgt. Op een wang, op een voorhoofd op een hand op een mond.
Martijn Abel op de MOND?
Hij komt met een heleboel meisjes het schoolplein op. Hij praat met zijn armen en zijn handen, de meisjes giechelen. Ik denk: hij heeft natuurlijk wel het stuk gelezen en is nu aan het vertellen dat hij moet kussen. Dat ze natuurlijk hem, wie anders, voor de kusscène hebben uitgekozen omdat hij zo goed past in die rol.
Maar weet je wié ik moet kussen? zal hij vragen.
Ik sta te trillen op mijn benen, zou het van de daken willen schreeuwen: Ik moet Martijn Abel kussen. En ik weet niet HOE?!
Misschien heb ik het geschreeuwd. Marlowies kijkt me aan met een venijnig knikje in haar wenkbrauw. Marlowies schept op over haar hoofdrol. Dat ze heel veel tekst heeft en dat ze die nu al aan het instuderen is. Ze heeft al haar zinnen op een cassette ingesproken en als ze in bad gaat, speelt ze die af. En in de auto. Als haar zus en broer teevee kijken, oefent zij met de hoofdtelefoon. Ze zegt dat ze eerst de allermoeilijkste stukken leert en dan pas de gemakkelijke.
Ik denk: zus heeft gelijk dat een kusscène moeilijk is. Moeilijker dan een hoofdrol. Want waar kan je een kusscène oefenen?
Niet in het bad.
Niet in de auto.
Niet met een hoofdtelefoon.
En hoe kan je eerst de allermoeilijkste kus leren als je de gemakkelijke niet eens kent?

(Zeven zinnen en een zoen verscheen in 2008 gebundeld met de drie vervolgverhalen in ‘Dit is Dina!’ Zie verderop…)